Enkele jaren geleden sprak ik met een jongeman, de broer van een vriend van mij, bij de begrafenis van hun vader. Deze jongeman, die ik tot dusver niet kende, zei tegen mij. Je hoeft toch niet zoals mijn broer met iedereen over het Evangelie te spreken? Mijn broer doet dat, maar ik vind dat het wel voldoende is wanneer je bijvoorbeeld met een buurtgenoot over alledaagse dingen spreekt.😇
Ik vroeg hem: Ben je gered voor de eeuwigheid? Hij zei: Ja, ik weet dat mijn zonden vergeven zijn.😇
Daarop zei ik: Je denkt dus dat het goed is om de Heere Jezus te hebben, voor zover het nuttig voor je is. Je vindt het genoeg dat je Hem hebt met doel niet in de hel te komen. Maar voor het overige leef je liever je eigen leven en wil je met Hem niet te maken hebben. Je wilt het liefst voor iedereen verbergen dat je Hem verbonden bent. Je vraagt er niet naar wat Zijn gedachten zijn. Daar gaf de jongeman geen antwoord op.😇
Is dat niet een verschrikkelijke gezindheid? Maar ziet het er in mijn en uw hart in de praktijk niet vaak precies zo uit? Hoe vaak is dat niet de toestand in het leven van een ieder van ons geweest! Moge God geven dat dit bij jou, bij u, niet zo vaak het geval was als bij mij. Bron:uhwdw



Geen opmerkingen:
Een reactie posten